یادداشت| علمدارِ حماسه، جانبازِ ایمان

به گزارش نوید شاهد ایلام؛ در طلوعی که از افقِ کربلا آغاز شد، خورشیدِ وفاداری بر نیزه‌های ایمان درخشید. روزی که نامش با حضرت عباس (ع) پیوند خورده است؛ سرداری که در میانِ تشنگی و تیر، آب را نچشید تا لبانِ عشق از غیرت سیراب بماند. او در میدانِ بلا، علمِ صبر و وفا را بر دوش گرفت تا جهان بداند جانبازی، اوجِ عاشقی است و وفاداری، آخرین منزلِ بندگی.

از آن روزِ پرخون تا امروز، صدایِ علمدار هنوز در گوشِ تاریخ می‌پیچد. جانبازانِ هشت سالِ دفاعِ مقدس، ادامه‌دهندگانِ همان مکتب‌اند؛ آنان که در میدانِ مین و آتش، پیکرشان زخمی شد تا پرچمِ وطن خم نشود. آن روزها، خاکِ جبهه بوی بهشت می‌داد و هر زخم، مهرِ امضای ایمان بود. آنان رفتند تا بمانیم، و ماندند تا نلغزیم؛ و در روزگارِ ما، جانبازانِ امنیتِ وطن، علمدارانِ دیگری از همان تبارند؛ مردانی با قامتِ صبر و دستانِ ایثار که در برابرِ فتنه ایستادند تا کشور در آتشِ دشمن نسوزد. آنان در کوچه‌هایِ آشوب، سینه‌ی خود را سپرِ امنیت ساختند و ثابت کردند که اگر دشمن با تزویر و آتش می‌آید، این ملت هنوز عباس‌هایی دارد که از حریمِ قرآن و وطن دفاع کنند.

رهبرِ انقلاب، خود یادگارِ جانبازی است؛ نشانی از صبر و شجاعتی که در روزهایِ خطر، ریشه در خونِ شهیدان دارد. قامتش خم نشد، حتی آنگاه که زخم دشمن بر بدنش نشست، چون علمداری که پرچم را زمین نمی‌گذارد. وجودِ او، تفسیرِ زنده‌ای است از معنایِ وفاداری و ایستادگی؛ و یادِ حاج قاسم سلیمانی، آن سردارِ رشیدِ دل‌ها، چون ستاره‌ای بر آسمانِ جانبازی می‌درخشد. او فرزندِ مکتبِ عباس بود؛ مردی که دلش در گروِ ولایت بود و گام‌هایش، استوارتر از کوه در برابرِ ظلم. حاج قاسم رفت، اما راهش در نفس‌های جانبازانِ این سرزمین جاری است؛ همانانی که زمین را از ضربانِ عشقِ خود زنده نگه داشته‌اند.

امروز، در میلادِ علمدارِ کربلا، سرودِ وفاداری را برای همه‌ی جانبازانِ تاریخ می‌خوانیم؛ برای آنان که دستانشان رفت، اما ایمان‌شان ماند. برای آنانی که با زخم، امنیت آفریدند. سلام بر عباس، سلام بر امامِ جانبازان، سلام بر قاسم و سلام بر همه‌ی علمدارانی که پرچمِ حماسه را بر دوش کشیدند و نگذاشتند هیچ فتنه‌ای، نامِ ایران را آلوده کند.

نویسنده: ایوب کافی

انتهای پیام/